سفر جنوب – در حال تکمیل

این سفر جنوب برای من متفاوت از سفر های قبلیم به جنوب (بندرعباس، بوشهر، گناوه، عسلویه) بود. به خاطر دوستای خانوادگی ای که جنوب داریم، چند باری به اون مناطق سفر کرده بودم، اما این سفر اخیرم در زمستان ۱۴۰۳، جنبه های جدید از جنوب را بهم نشون داد. طبیعت زیبا، مردم خون گرم و قابل اعتماد و البته امکانات رفاهی کم. اما هر طوری بود، زندگی در جریان بود. سفر من از اصفهان شروع شد. این که چی شد تصمیم گرفتم برم جنوب و با کی رفتم هم خودش داستانی داره که ان شا الله بعد از تکمیل داستان این سفر یه پست براش میذارم. یکشنبه صبح اصفهان را به سمت شیراز ترک کردم. دوستم مهران که راهنمای ما در این سفر بود، اهل شیرازه. بعد حدود ۵ ساعت رانندگی تقریباً بدون وقفه، رسیدم به خونه مهران.

ماشین را توی کوچه شون گذاشتم، وسایل اضافی را گذاشتم توی خونه و همین موقعا بود که کوروش، دوست مهران رسید. مهران با چند تا از دوستاش تماس گرفته بود که یه اکیپ برای این سفر جور کنه و نهایتاً فقط کوروش تونست باهامون بیاد. وسایل را گذاشتیم توی پراید کوروش و راه افتادیم به سمت جنوب.

اون موقع کاملاً به مهران اعتماد کرده بودم و نمیدونستم کجای جنوب داریم میریم، فقط میدونستم تو محدوده پارسیانه و جای خوبیه. وقتی رسیدیم فهمیدم که مقصد اول ساحل مُکَسَّر بود. در مسیر یکی دو تا اثر تاریخی بود که مهران فقط با دست بهمون نشون داد و بررسی بیشترش توی برنامه فشرده سفر ما نمیگنجید.

توی مسیر یه توقف کوتاهی برای بنزین زدن داشتیم.

دوباره راه افتادیم و بعد چند ساعت رانندگی بالاخره رسیدم به ساحل مکسر. 

طبق معمول من مشغول عکاسی شدم و مهران و کوروش مشغول پختن شام. لاکچری ترین شام سفر مربوط به همین شب بود، پاستا!

یه تاب کوتاهی توی ساحل زدیم، ولی شب بود و خیلی جلو نرفتیم. برگشتیم و چادر زدیم و گرفتیم خوابیدیم که صبح زود بیدار بشیم برای گشتن ساحل مکسر. 

 

دم طلوع ساحل منظره خیلی قشنگی داشت. مکسر یکی از قشنگ ترین سواحل اون منطقه س که خیلی از کسایی که تازه ازدواج کردن، برای فیلم دو تاییشون میان اینجا. با این که وسط هفته بود و هوا خیلی سرد، یکی دو مورد دیدم که برای این کار اومده بودن. شکل سنگ ها و نحوه ی خورده شدنش توسط موج و شن خیلی جالب بود برام. 

 

 

 

بعد از ساحل مکسر، نوبت تنگ باقویه بود. صبح از ساحل راه افتادیم رفتیم به سمت باقویه. سختمه با کلمات توضیح بدم، عکسا بهتر نشون میدن که چطور جایی بود.
اول کارش سخت بود، چون باید یه مسافت نسبتاً کمی را توی آب سرد و شور شنا میکردیم. البته به قول دوستم شور دریا نبود، ینی آبش آب دریا نبود ولی به خاطر مسیری که سنگ نمک و اینا داشت شور شده بود. 

 

بعد از شنا کردن و راه رفتن توی گل، میرسیدیم به این ویو:

همین طور به رفتن ادامه دادیم. بقایای مسیر انتقال آب که معلوم نبود مربوط به چند قرن پیش هست را توی مسیر دیدیم.

این سازه هم نمیدونم چی بود، ولی فکر کنم یه ربطی به انتقال آب داشت.

بعد کلی پیاده روی، دوباره رسیدیم به جایی که باید شنا میکردیم.

و بعد یکم شنا کردن، رسیدیم به این ویو و مقصد نهاییمون توی تنگ باقویه. جلوتر هم میشد رفت، ولی سخت و ریسکی میشد. 

یه حوضچه ی عمیق هم داشت که جای مناسبی برای پریدن توی آب بود. 

 

و برام جالب بود که ماهی هم داشت این جا.

بعد یکم آب بازیو پریدن از بالا تو حوضچه، وقت برگشتن بود.

و خب دوباره اون قسمت اولو باید شنا میکردیم. اما خورشید بالاتر اومده بود و یکم آب گرم تر شده بود. 

برگشتیم کنار ماشین، لباسا را عوض کردیم و سوار ماشین شدیم که بریم به سمت گردنه عشاق. حالا چرا بهش میگفتن گردنه عشاق، نمیدونم. 

یه توقف کوتاهی اینجا داشتیم. 

ماشین را کنار جاده پارک کردیم و پیاده راه افتادیم که بتونیم یه راهی به پایین، کنار ساحل پیدا کنیم.

بالاخره مسیرو پایین رفتنو پیدا کردیم و خودمون را رسوندیم کنار ساحل

همین طور که کنار ساحل قدم میزدیم، جسد یه لاکپشت را پیدا کردیم. نمیدونم چرا به این روز افتاده بود.

صخره ها هم که طبق معمول فرم های جالبی داشتن و من هم طبیعتاً کلی عکس ازشون گرفتم. 

بعد از دیدن گردن عشاق، وقت رفتن به سمت محل کمپ شب دوم بود. دیگه خیلی از روز نمونده بود و باید میرفتیم که قبل از غروب یه جای مناسب تو ساحل سوراخ شیخ (بله… اسمش تو نقشه همین بود) پیدا کنیم که کمپ بزنیم. 

 

…درحال تکمیل…